Birilerinin gülümsemesini görmek çok kıymetli bi şeymiş günce, az önce denedim bunu, daha doğrusu isteyerek de olmadı aslında, yani yanlışlıkla iyi bi şey yaptım ve ifadesini görecektin günce, görmeliydin, öyle büyük bi sevinç var ki şu an içime tarifi imkansız, keşke önceden yapsaymışım. bir de ben şunu düşünüyorum aslında günce, birisini sevmek, ve o sevgiye bi şey yüklememek, 'aşk, dostluk ' ıvır zıvır bunlar gibi, sadece, öyle, öylesine, fakat gerçekten 'sevmek' çok güzel bir şeymiş. ve bence böyle olmalıymış en başından beri. bence böyle olsa daha iyi olurmuş günce, bi düşünsene. hep garip geldi bana bunlar aslında, bazı insanlardan neler çektiğimi biliyorsun, en çok çektiklerimi, en çok canımı acıtanları söylüyorum. belki bi an sinirleniyorsun, ama sonradan, en geç 5 dakika içinde, tekrar sevmeye başlıyorum onları, o kadar garip ki, yani birbirlerinden senelerce nefret eden insanlar var, nasıl yapıyorlar? zaten sen o kişiyi sevmişsen bir kere, nasıl nefret edebilirsin ki daha sonradan, yada sevmesen bile birinden nasıl nefret edersin ki. çok saçma bence. ve ben sanırım bu yüzden, bana ne yaparlarsa yapsınlar, ne derlerse desinler, ne kadar sevmezlerse sevmesinler beni, ne kadar kötü davranırlarsa davransınlar, onlardan birazcık bile nefret edemeyeceğim sanırım, hep böyle oldu bu, çok garip. şimdi oturup düşünüyorum mesela bazılarını, onları bile seviyorum, ki ne çok halt yemiş, burnunu nelere sokmuş. ama seviyorum işte. çok saçma geliyordur belki sana, ama yerimde olsan anlardın, sanırım şu anda beni ayakta tutan şey de bu, şu an bu kadar saçma sapan olayın içinde hala mutlu olmamı, 'gerçekten' mutlu olmamı sağlayan şey de bu, en azından ben böyle düşünüyorum hiç olmayabilir de.

ne çok yazmışım yahu. neyse, çok büyük bir mutluluk var içimde, değerlendirmeliyim bunu, ama nasıl?